sh 239 — Divan-e Shams

1	My desert is without end, My soul, my heart must rend.	کرانی ندارد بیابان ما قراری ندارد دل و جان ما
2	The world here out-pictured, In which picture I descend?	جهان در جهان نقش و صورت گرفت کدامست از این نقش‌ها آن ما
3	If on the path you see a head Rolling itself around the bend	چو در ره ببینی بریده سری که غلطان رود سوی میدان ما
4	Ask our secret from that head On its answers you can depend.	از او پرس از او پرس اسرار ما کز او بشنوی سرّ پنهان ما
5	What turned you to a flying bird Solomon’s confidant and friend?	چه بودی که یک مرغ پران شدی براو طوق سرّ سلیمان ما
6	How did you turn to a seeing eye To the trees in our garden attend?	چه بودی که یک چشم پیدا شدی بدیدی درختان بستان ما
7	How did you become the tidal wave And pearls and jewels to the shores send?	چه بودی که موجی پدید آمدی گهربار زان بحر عمّان ما
8	Not the seven skies below the heavens, Our abode, even heavens transcend	نه هفت آسمان کان ز عرشست زیر از آن سوی عرشست جولان ما
9	Instead of the heavens and the world In the pastures of Divine Union we blend.	بجای هوا و بهشت و فلک بگلزار وصلست سیران ما
10	How can I utter a sigh, for with each breath More perturbed, more agitated, my trend.	چگونه زنم دم که هر دم به دم پریشان‌ترست این پریشان ما
11	How did this ear appear Which heard our feathered friend	چه بودی که یک گوش پیدا شدی شنیدی زبان‌های مرغان ما
12	How birds of prey and game play And in the fresh mountain air ascend.	چه کبکان و بازان بهم می‌پرند میان هوای کهستان ما
13	The height of the seventh sky Saturn will gladly defend.	میان هوایی که هفتم هواست که بر اوج آنست کیوان ما
14	What can I say, what do I know Limits of this story I won’t pretend.	چه گویم چه دانم که این داستان فزونست از حد و امکان ما
15	Let go of this story and ask not My broken hands, I cannot mend	از این داستان بگذر از من مپرس که درهم شکسته‌ست دستان ما
16	You shall be worthy of the Divine If this is what our Beloved intend.	صلاح الحق و دین نماید تو را جمال شهنشاه و سلطان ما

← sh 132 sh 296 Q →