sh 1393 — Divan-e Shams

1	I was dead, became alive Was tearful, laughingly thrive With love survive, my only drive I have become eternal.	مُرده بُدم زنده شدم گریه بُدم خنده شدم دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم
2	My eyes no longer seek Am courageous, no more meek Daring lion, far from weak Shine like Venus celestial.	دیدهٔ سیر است مرا جان دلیر است مرا زَهرهٔ شیر است مرا زُهرهٔ تابنده شدم
3	Said, “madness is not thy code You don’t deserve this abode.” With madness my life explode Chains before me break and fall.	گفت که دیوانه نه‌ای لایق این خانه نه‌ای رفتم و دیوانه شدم سلسله درّنده شدم
4	“Intoxicated, thou art not Art not from this divine cut.” I drank my senses out Joyously roamed in life’s hall.	گفت که تو مست نه‌ای رو که از این دست نه‌ای رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم
5	“Thou art not yet slain Joy runs not in thy vein.” Before life now I remain Slain, sacrificed and small.	گفت که تو کشته نه‌ای وز طرب آغشته نه‌ای پیش رُخ زندگیش کُشته و افکنده شدم
6	“Thou art sly and cunning Thy thoughts are wildly running.” My deception was stunning Then rejected the external.	گفت که تو زیرککی مست خیالی و شکی گول شدم مول شدم وز همه برکنده شدم
7	Said, “Thou have been a candle light Crowds focus upon thy sight.” Sight I am not, light without might Scattered smoke, wide and tall.	گفت که تو شمع شدی قبلهٔ هر جمع شدی شمع نیَم جمع نیَم دودِ پراکنده شدم
8	“Thou art guru and teacher Thou art leader, head, preacher.” I am a mere creature Thy will is my only call.	گفت که شیخی و سَری پیشرو و راهبری شیخ نیَم پیش نیَم امرِ تو را بنده شدم
9	“Thou have feathers, have taken wing Feather and wing I did not bring.” In pursuit of flight of King Lost my feathers, now I crawl.	گفت که با بال و پری من پر و بالت ندهم در هوسِ بال و پرش بی‌پر و پرکنده شدم
10	My beloved, old and fair Said, “this story, me spare.” I agreed to not share Peaceful and eternal.	گفت مرا عشقِ کهن از برِ من نقل مکن گفتم آری نکنم ساکن و پاینده شدم
11	Thou art the sun’s source and spring While to shade my body cling Upon my head, hot rays sting I feel the heart infernal.	چشمهٔ خورشید تویی سایه‌گه بید منم چونک زدی بر سر من پست و گُدازنده شدم
12	With light of my soul aglow My heart opened with loving flow Weaving a new cloth to show Against the tattered rags and all.	تابش جان یافت دلم وا شد و بشکافت دلم اطلس نو بافت دلم دشمن این ژنده شدم
13	That divine face, at time of dawn Many deceptions would spawn Enslaved with a thorny crown Beloved upon throne install.	صورت جان وقت سحر لاف همی‌زد ز بطر بنده و خربنده شدم شاه و خدا بنده شدم
14	I, thy instrument, Thee praise Thy infinite sweet phase In my bosom came to raze And brought down my ignorant wall.	شُکر کند کاغذ تو از شَکر بی‌حدِ تو کآمد او در بر من باری داننده شدم
15	Praises Thee this drunken dust Praise the stars and earth I must Receive thy light with full trust From luminous orbiting ball.	شکر کند خاک دُژم از فلک و چرخ و بخم کز اثر گردش او نور پذیرنده شدم
16	The firmaments are in praise Of lords, lands, angelic gaze Gracefully love and amaze Compassionately, wisely, enthrall.	شکر کند چرخ و فلک از مَلِک و مُلک و مَلَک کز کرم و بخشش او روشن و بخشنده شدم
17	The wise praise the Lord well Thus surpass all and excel Upon the seven skies swell Give birth to light, maternal.	شکر کند عارف حق کز همه بردیم سبق بر زبر هفت طبق اختر رخشنده شدم
18	I am of Thee O famed moon, Gazing at me do not swoon Contagious joy in me bloom Laughs my every petal.	از توام ای شهره قمر در من و در خود منگر کز اثر خندهٔ تو گلشنِ خندنده شدم
19	I was Venus, now am moon Wallowing like a gloomy lune Became Joseph very soon Pregnant with hope of renewal.	زُهره بدم ماه شدم چرخ دو صد آه شدم یوسف بودم اکنون یوسف زاینده شدم
20	As if playing a game of chess Make your call while speechless King of the World my life will bless With a glance, existential.	باش چو شطرنج کنان خامش و خود جمله زبان کز رخِ آن شاهِ جهان فرّخ و فرخُنده شدم
21	From slavery to kingly might From Venus to satellite Was distant unknown point of light Am luminous orb of love, eternal!	بنده بُدم شاه شدم زُهره بُدم ماه شدم من چو سُها بودم و نَک مهردرخشنده شدم

← sh 1336 sh 1439 →