sh 1759 Q — Divan-e Shams

1	Everyday I meditate upon this, and every night I groan Why is my own existence to myself the least known?	روزها فکر من این است و همه شب سخنم که چرا غافل از احوال دل خویشتنم
2	Whence have I come, why this coming here? Where to must I go, when will my home to me be shown?	از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود به کجا می روم آخر ننمایی وطنم
3	I am in desperate awe, why was I ever created? For this, my creation, whatsoever was the reason?	مانده ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا یا چه بود است مراد وی از این ساختنم
4	Whatever is of the celestial realm, of that I speak I am ready to go, my clothes are packed to be away thrown.	آنچه از عالم عِلوی است من آن می گویم رخت بربسته بر آنم که بدانجا فکنم
5	Why, take me to the tavern of that mighty King I am drunk of that aroma, only by that wind may be blown	یا مرا بر در خُمخانهٍ آن شاه بَرید که خمار من از آنجاست همانجا شکنم
6	Joyous be that day that in search of the beloved I take wing towards that land, upon that air I am flown.	خنک آن روز که پرواز کنم تا بر دوست به هوای سر کویش پر و بالی بزنم
7	Where is that ear that can hear my speech and song? Who is the one who puts voice in this mouth of dust and stone?	کیست آن گوش که او می شنود آوازم یا کدام است سخن میکند اندر دهنم
8	Who is in these eyes through which gazes out to see? Who is the one who wears this garment of flesh and bone?	کیست در دیده که از دیده برون می نگرد یا چه شخص است نگویی که منش پیرهنم
9	Until I am lead without a doubt to my way home, I will hold my breath, will only complain and moan.	تا به تحقیق مرا منزل و ره ننمایی یکدم آرام نگیرم نفسی دم نزنم
10	Let me taste the wine of eternal communion Cry out in drunkenness, intoxicated, broken, alone.	می وصلم بچشان تا در زندان ابد از سر عربده مستانه به هم درشکنم
11	I did not come here on my own accord, nor will I thus leave He who brought me here, shall return me to my very own.	نه به خود آمدم این جا که به خود باز روم آن که آورد مرا باز برد تا وطنم
12	Think not that I write these verses in a sober state If sober, such seeds I could not possibly have sown.	تو مپندار که من شعر به خود می گویم تا که هشیارم و بیدار یکی دم نزنم
13	Shams-e Tabriz, if you show not your face here and now My earthly corpse, by God, I shall surely disown.	شمس تبریز اگر روی به من ننمایی والله این قالب مردار به هم در شکنم
14	Between my beloved and I this is the only veil It is time to unveil and disrobe the light that brightly shone	در میان من و معشوق همین است حجاب وقت آن است که این پرده به یک سو فکنم
15	With extreme joy I tear and shred my earthly garment By casting of my clothes, into the glory of my soul I’ve grown.	پیرهن می بدرم دمبدم از غایت شوق که وجودم همه او گشت و من این پیرهنم
16	I wear this earthly corps for what use, to what avail? I am not a cawing crow, of heavenly birds is my tone	بیشاز این قالب مردار چکار است مرا نیستم زاغ و زغن طوطی شیرین سخنم
17	I am a bird of Paradise, I am not of the earthy realm For a few days imprisoned in my cage of flesh and bone.	مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم
18	My soul is my guide, for my soul is of that abode I will not speak of the earthly, I am of the unknown.	نفس را یار بگیرم که از این اقلیم است ببُرم صحبت هندو که ز ملک ختنم
19	The fragrant morning breeze brings news of union With joy and with song I’ll leave this cage, this earthly throne.	ای نسیم سحری بوی وصالش به من آر تا من از شوق قفس را همه درهم شکنم

← sh 1750 sh 1760 Q →