sh 2395 — Divan-e Shams

1	My beloved I once saw Around the room pace & dance Plucking the strings in awe Singing in a state of trance	دیدم نگار خود را می‌گشت گرد خانه برداشته ربابی می‌زد یکی ترانه
2	Fingers fiery flame Playing a song of old fame Joyous, drunken, and tame The night spirits enhance	با زخمهٔ چو آتش می‌زد ترانه خوش مست و خراب و دلکش از بادهٔ شبانه
3	Stylishly would amuse Singing was the excuse Wine was the main news As the wine-bearers advance	در پردهٔ عراقی می‌زد به نام ساقی مقصود باده بودش ساقی بُدش بهانه
4	A bearer of much beauty The jug was her duty From a corner mutely Made her grand entrance	ساقی ماه رویی در دست او سبویی از گوشه‌ای درآمد بنهاد در میانه
5	She filled up the first glass A drink of molten brass; Has it ever come to pass Water on fire, per chance?	پر کرد جام اول زان بادهٔ مُشَعَل در آب هیچ دیدی کآتش زند زبانه
6	Put the glass in the hand Of the Lovers, on demand Prostrate, and then stand Kiss the ground with her glance	بر کف نهاده آن را از بهر عاشقان را آنگه بکرد سجده بوسید آستانه
7	He withdrew his gaze Sipped from the wine in daze The flaming wine would raze His flaming head’s resistance	بستد نگار از وی اندرکشید آن می شد شعله‌ها از آن می بر روی و سر روانه
8	Of his own grace was fed About good and evil said Neither lives, nor is dead Unlike myself, for instance	می‌دید حسن خود را می‌گفت نیک و بد را نی بود و نی بیاید چون من در این زمانه
9	Shams upon the world hovers The Lover of all Lovers In each instant discovers Soul and Spirit in romance.	شمس الحق جهانم معشوق عاشقانم هر دم بود به پیشم جان و روان روانه

← sh 2382 sh 2647 →